ارزشیابی دانش آموزان در مدرسه
 

سبک سنتی ارزش یابی دانش آموزان به صورت نمره ای است. در این

روش به هر دانش آموز نمره ای اختصاص داده می شود و به وسیله این

نمره میزان یادگیری او ارزیابی می شود.

این روش مشکلات فراوانی را در بین دانش آموزان ایجاد می کند. از

جمله این مشکلات می توان به ایجاد فشار روانی و اضطراب در دانش

آموزان، اشاره کرد. مشکل دیگر این است که در این روش دانش آموزان

با یکدیگر مقایسه می شوند و به توانایی های هر دانش آموز و رشد دانش

آموز توجه ای نمی شود. مشکل دیگر این است که با این روش تفکر و

تعقل دانش آموز افزایش پیدا نمی کند، بلکه دانش آموز برای کسب نمره

بیشتر، به ناچار به حافظه محوری روی می آورد. از جمله مشکلات

دیگر رواج فرهنگ نمره گرایی و مدرک گرایی به جای افزایش توان

واقعی دانش آموز می باشد.

 در واقع دو نگاه متفاوت به ارزش یابی دانش آموزان وجود دارد. در یک

نگاه ارزشیابی خارج از فرآیند یادگیری تعریف می شود. در این نگاه

ارزش یابی به فرآیند یادگیری هیچ کمکی نمی کند و فقط در نقطه پایانی

این فرآیند قرار دارد.

اما در نگاه دوم ارزش یابی از حالت دادرسی و دادگاهی و تنبیهی خارج

شده و به بهبود فرآیند یادگیری کمک می کند. در این نگاه دانش آموز، به

ارزش یابی به عنوان یک ابزار راهنما نگاه می کند؛ نه به عنوان تهدید و

یک عامل تنش زا.

در این نگاه نقش خود دانش آموز به عنوان فرد ارزیابی کننده، بیشتر از

مربی می باشد. دانش آموز اولین کسی است که خود را مورد ارزیابی

قرار می دهد، این ارزیابی توسط مربی مورد تایید قرار می گیرد و در

نهایت نتایج آن در اختیار دانش آموز قرار می گیرد تا بتواند برای مسیر

پیشرفت خود، برنامه ریزی بنماید.

تفاوت دیگری که در این نگاه وجود دارد این است که در این نگاه دانش

آموزان به هیچ عنوان با یکدیگر مقایسه نمی شوند. به هیچ عنوان چنین

حالتی در بین دانش آموزان وجود ندارد که یکی از دانش آموزان

را "شاگرد اول" بنامند و دیگران را با او مقایسه کنند. از آنجا که

خصوصیات و توانایی های هر دانش آموز با دیگران متفاوت است،

مقایسه دانش آموزان با یکدیگر ممکن نیست. بلکه باید هر دانش آموز با

گذشته خودش مورد مقایسه قرار گیرد و به نسبت پیشرفتی که کرده است

مورد تشویق قرار بگیرد.

برگرفته از سایت مکتب حکمت

www.maktabe-hekmat.ir

 
     
 
     
تاریخ و ساعت
 
دوشنبه : ۳۰/۰۷/۹۷